"Będę mieć góra trzy koty", czyli o skromnych mych początkach

Do tej pory wydaję z siebie drwiący rechot, kiedy przypominam sobie, że w ankiecie wolontariackiej zaznaczyłam, iż mogę się zająć jednym kotem dorosłym lub dwoma kociakami. Taki sam rechot wydaję z siebie, kiedy przychodzi mi rozmawiać z ludźmi, którzy mówią "No tak, wzięłabym/wziąłbym kota, ale mam już jednego i u mnie jest tak mało miejsca, tylko dwa pokoje". Gwoli jasności - dziedziczką posesjonatką nie jestem, bytuję w zwykłym klasycznym mieszkaniu w bloku, jakieś 38 metrów kwadratowych, w dodatku bez balkonu. I na tychże 38 metrach żyliśmy sobie w miarę szczęśliwie i zgodnie, ja oraz dwa moje koty, Dżender i Bura.

Tu wypada poczynić krótką przerwę na przedstawienie głównych bohaterów:

- Dżender: cudowny około czteroletni kocur, pierwotnie miał na imię Kobi, ale poszło ono jakoś w zapomnienie, kiedy zaczął zdradzać niepospolite jak na kocura cechy charakteru, czyli anielską łagodność i cierpliwość w stosunku do czwórki kociąt, które praktycznie wychował, myjąc je, wygrzewając i dając się ssać. Rozkosznie łaciaty (ta bródka!), zupełnie wyzbyty z agresji, spokojny i kochający, wyjątkowo kurtuazyjnie traktujący wszelkich przybyszów, choć ostatnio zhardział nieco i nie pozwala się miętosić jak kiedyś.

(skarpeta w tle nie jest świadectwem nieporządku, tylko przestępstwa, ale o tym kiedy indziej)

- Bura: jedno z kociąt, które na własnej piersi (a raczej brzuchu) wychował Dżender. Nieodrodna córka swojej matki, z tą różnicą, że jej matka nienawidziła całego świata, a kochała mnie, Bura natomiast nienawidzi całego świata i na tym koniec. Imię ma niewyszukane, gdyż uparła się przy nim ówczesna moja druga połowa (tym samym nie jestem jedyną istotą, która została przezeń skrzywdzona) i właściwie bardzo długo nie dostrzegałam jej subtelnej urody: jest drobna i smukła niczym półroczne kocię, a jej umaszczenie jest raczej płowe niż bure. I ma rozkosznie cętkowany brzuszek.

  

I ja. Nie jestem rozkosznie łaciata ani nie mam cętkowanego brzuszka, więc zadowólmy się ogólnym odnotowaniem faktu mego istnienia. Bo jakkolwiek by nie było, to ono wygenerowało powstanie kociego żywotowiska, o którym mogę teraz pisać (jest powód do dumy, ha!). I to rzeczone istnienie, przeglądając sobie pewnego ranka facebooka, zauważyło ogłoszenie mówiące o kociętach, potrzebujących domu. Jeden z kociaków miał białobure futerko i śmieszną smugę na nosie...

edit: zawsze mnie zastanawia, jak ja to robię, że podejmuję ważne bądź co bądź decyzje, praktycznie przy tym nie myśląc. No bo przecież Jezu, miałam już dwa koty, w tym  jednego przepełnionego ogólną niechęcią do świata i ludzi, więc skąd mi przyszło do głowy, żeby brać trzeciego? Nie lepiej było zostać przy dwóch? Problem żaden, zajmują się sobą, karma wolno schodzi, żwirek wymienia się raz na trzy tygodnie, więc skąd, do licha, pomysł na trzeciego?!

...napisałam więc do dziewczyny, która udostępniła post, ona wkrótce się odezwała i machina adopcyjna ruszyła. Przy okazji dowiedziałam się, że Ania jest wolontariuszką w Fundacji Koci Pazur, ale kociaki będą adoptowane niejako zewnętrznie, bez wdrażania obowiązujących w FKP procedur. Umówiłyśmy się na konkretny dzień, który przesiedziałam jak na szpilkach, aby dowiedzieć się, że niestety, kocię zwąchało chyba, co się święci i za nic nie chce dać się złapać. Pogodzona z losem planowałam już udać się na spoczynek, kiedy tuż przed 22 zdyszany głos Ani w telefonie oznajmił, że mam natychmiast udać się do kliniki na Mieszka I celem odbioru paskuda. Paskud okazał się chudy, brudny, wystraszony i nieziemsko zacięty (odmówił przyjęcia pasty odrobaczającej), a po przyniesieniu do domu zaszył się w swojej skrzyneczce, w nosie mając przygotowane dlań smakołyki, napoje i kuwetę. W skrzyneczce przesiedział cały następny dzień, po czym przemocą został wzięty na ręce, wygłaskany i przedstawiony domownikom (Bura oczywiście zareagowała tak, jakbym trzymała przed jej nosem szatana, Dżender okazał życzliwą pobłażliwość). Podejście bezpośrednie okazało się nad wyraz skuteczne, gdyż następnego poranka przybysz opuścił skrzyneczkę i mrucząc, okazał mi swą atencję, a następnie jak gdyby nigdy nic, popędził okazywać ją swym pobratymcom. Po kilku dniach stan wizualny kociaka poprawił się nieco i mały pokurcz zaskakująco wyładniał.

Szybko pokazał też swój prawdziwy charakter - obleczonego w futro wszędobylskiego tornada, u którego ogólna życzliwość i radość życia mieszały się z zatrważającym brakiem delikatności i jakiegokolwiek wyczucia. Dżender szybko przestał protestować przeciwko odgryzaniu mu uszu i ogona, a nawet znalazł wyraźną przyjemność w zabawach z młodzieńcem, natomiast Bura, atakowana znienacka, darła się wniebogłosy, pluła jadem i z wyżyn niedostępnych dla przybysza szaf wysyłała w eter klątwy i złorzeczenia. Wszystko to sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać, czy pomysł założenia DT był rzeczywiście najlepszym, na co w życiu wpadłam, ale ponieważ myślenie nigdy nie było moją mocną stroną (patrz edit), więc założywszy optymistycznie, że jakoś to będzie, czekałam na przybycie moich pierwszych tymczasów.

So here we are, again

Dawno mnie nie było, fakt. Wypada się pokajać, ale czas płynie tak szybko, że ani się człowiek obejrzy, już miesiąc za pasem i... ech. Wszystko leży. Miałam ambitny zamiar dokonać szeregu błyskawicznych retrospekcji, przeplecionych z mądrymi refleksjami na temat istoty tymczasowania, dojść do teraźniejszości i opowiadać na bieżąco, co się dzieje w mojej kociej komunie, tymczasem wszelkie zamiary szlag trafił, ha. Ale może to i dobrze, wszak zaczynanie opowieści od pradziejów świata niekoniecznie musi jej wyjść na dobre. Zatem więc, aby skrócić to, co przydługie:

a) wizyta u Kasi vel. Morri odbyła się i nie przypominała przesłuchania, na jakie się nastawiałam - była raczej bardzo sympatyczną pogawędką na temat kotów i życia z nimi, przeplataną z rzadka spojrzeniami w mój kwestionariusz. Wprawdzie już wtedy okazało się, że moja wiedza na temat kotów jest, delikatnie mówiąc, nieco ograniczona, ale Morri robiła wrażenie, jakby już nie z takimi ignorantami miała do czynienia, więc jej spokój trochę mi się udzielił. Dodatkowo miałam okazję przekonać się, że w jednym małym pokoju spokojnie może funkcjonować pięć futer, w tym trójka wyjątkowo aktywnych kociąt, poznałam też bezpośredniego sprawcę całego mojego kociego bałaganu emocjonalnego, czyli pana Pinkersa, rudobiałego kocurka, skazanego przez właściciela na śmierć. Morri opowiadała o innych kotach, zarówno tych, których historie znałam z fundacyjnego forum, jak i o dawnych podopiecznych, a także o anonimowych ofiarach ludzkiego okrucieństwa i głupoty, z którymi stykała się podczas pracy w Kocim Pazurze. Słuchałam jej jak zaczarowana, a im więcej rzeczy się dowiadywałam, tym bardziej spróbować, ale jednocześnie bałam się jak cholera. Nie ukrywałam swoich obaw, nie zgrywałam chojraka i prosto z mostu mówiłam, co i jak - nie mam doświadczenia w pracy z kotami doświadczonymi przez los, czasami długo nie ma mnie w domu, moja Bura ma w sobie gen demona i nienawidzi innych istot...  Kasia też nie usiłowała mnie przekonać, że wszystko będzie łatwe, piękne i urocze. Uczciwie postawiła sprawę jasno - miałam się nastawić, że czasem może być ciężko, że inni wolontariusze chętnie mi pomogą, ale nikt nie będzie mnie niańczył, a bycie domem tymczasowym wiąże się nie tylko z obowiązkiem uzupełniania wątków na forum czy robieniem zdjęć, ale przede wszystkim z wzięciem na siebie odpowiedzialności za kocie życie i zdrowie. Mimo tego coś mówiło mi, że jeśli przynajmniej nie spróbuję, będę skończonym tchórzem. W międzyczasie czarne kocięta zaanektowały mnie jako doskonały plac zabaw, jedno z nich zasnęło mi między stopami, a ukrywająca się dotąd przed ludzkimi oczami lokatorka pokoju, półdzika buraska, przemogła swój lęk, przemaszerowała przez pokój i zaczęła domagać się od Morri głaskania - patrzyłam, jak wielką przyjemność sprawia jej dotyk ludzkiej ręki, jak bardzo obie, i Morri, i kot, są dumne z tego niezwykłego aktu odwagi - i byłam ugotowana. Zgodziłam się. Chwała Bogu, że Kasia w swej mądrości nie kazała mi się zastanawiać ani nic z tych rzeczy, tylko wydała konkretne polecenia, dopasowała koty i ustaliła daty, bo oczywiście zaraz po wyjściu wątpliwości wróciły ze zdwojoną siłą i nie opuszczały mnie aż do przyjazdu kotów i chwiałabym się jak ta rozdarta sosna do tej pory. Morri, za Twoją mądrość bezgraniczną, chwała Ci!

b) jeszcze przed zostaniem DT do mojej kociej rodziny, składającej się podówczas z kotów sztuk dwóch, Dżendera i Burej, dołączył kot numer trzy, który po wielu perturbacjach nazewniczych uzyskał ostatecznie imię Pasiuk. Pasiukiem w Rosji nazywa się szczura wędrownego; urocze to słowo znalazłam w książce Olgi Gromyko "Szczurynki" i przepadło, przylepiło się do kocięcia na amen. Oczywiście w książeczce zdrowia ma wpisane po bożemu imię Tango, ale konia z rzędem temu, kto pamięta, że dziecko tak się nazywa. Jemu zresztą jest wszystko jedno, bo i tak reaguje wyłącznie na dźwięk sypanej do miski karmy.

c) zanim zostałam DT, czekała mnie także wizyta kolejnej starszej wolontariuszki, Ewy, która miała pokrótce wprowadzić mnie w zawiłości przystosowania domu i zadbania o kocie bezpieczeństwo, a także zająć się dopilnowaniem odpowiedniego wypełnienia dokumentacji. Bardzo surowa pani specjalistka od spraw techniczno-administracyjnych okazała się człowiekiem bombą, pełnym energii i sypiącym iskrami, rozkochała w sobie moje koty, wyśmiała wszystkie obawy, a pojękiwania i wątpliwości skwitowała krótkim "Nie marudź, stara". Przy okazji udzieliła mi naprawdę cennych wskazówek, dotyczących zabezpieczenia okien (ludzie naprawdę nie mają pojęcia na co stać koty, ani co może im grozić...), a także podpisała umowę, na mocy której stałam się domem tymczasowym z pełnego zdarzenia.

d) przyjęłam dwa pierwsze tymczasy - Ampułkę i Fiolkę.

e) przyjęłam trzeciego tymczasa - Sabrinę.

f) stanęłam na wysokości zadania w obliczu sytuacji awaryjnej, która to sytuacja zamieszkała w mojej łazience, czyli przyjęłam czwartego tymczasa - Avę.

g) wyadoptowałam Ampułkę i Fiolkę.

h) zaadoptowałam Sabrinę, czyli pierwszy raz ukradłam tymczasa.

....a gdzieś w międzyczasie byłam świadkiem sytuacji wzruszających i smutnych, klęłam, płakałam, śmiałam się, wstydziłam i pękałam z dumy, starałam się i błaźniłam, robiłam zdjęcia i kręciłam filmiki, biegałam po weterynarzach i sklepach zoologicznych, nauczyłam się wstawać o szóstej rano i dowiedziałam miliona rzeczy na temat kotów.

I wpadłam po uszy.

Tymczasem u tymczasów...

Wtorek wieczór. Siedzimy sobie całą ferajną w pokoju - Burak i Kobi drzemią na oparciu kanapy, Sabrina przytula mi się do boku, a Ampu i Pasiuk pod czujnym okiem Fioli grzebią w zabawkach. Telewizor włączony, na TLC leci program o najgrubszych Brytyjczykach. Zaintrygowana hałasami Fiola podnosi łepek i patrzy na ekran.

- Patrz, Fioleks, jakbyśmy się za ciebie nie wzięli, to właśnie tak byś wyglądała - dogaduję jej.

Kota spogląda na mnie i mruży oczy. Na ekranie ćwierćtonowy mężczyzna usiłuje się gimnastykować.

- No właśnie, klusiu moja kochana. Weź to sobie do serca!

A wtedy Fiola niespodziewanie przewraca się na grzbiet i zaczyna zawzięcie turlać z boku na bok.

Całe szczęście, że nie leciała wtedy Chodakowska. Pięciokilowa kota i "Skalpel" - sąsiedzi piętro niżej mogliby tego nie przeżyć.

Jak zostałam wolontariuszką, część I

Był wieczór. Jechałam sobie tramwajem, bodajże dziewiątką. Już kiedy wsiadałam, niebo chmurzyło się potężnie, a mniej więcej na wysokości Wielkopolskiej lunęło jak z cebra i rozpętała się wczesnoletnia nawałnica. Bardzo lubię deszcz, burzę i wszelkie tego typu wybryki pogodowe, lubię zapach mokrego, pełnego ozonu powietrza, poza tym zawsze fajnie jest sobie trochę zmoknąć, by potem móc celebrować proces suszenia... ale tym razem nie miałam głowy do podziwiania aury i cieszenia się na zachlapany spacer. Jechałam bowiem na ścięcie... to znaczy na rozmowę wprowadzającą, podczas której miała się odbyć konfrontacja, weryfikacja, ocena przydatności do spożycia i tym podobne. Krótko mówiąc, niedługo miałam się dowiedzieć, czy nadaję się na wolontariuszkę FKP.

Taaak, już widzę te miny. "Tak bardzo narzekają, że brak im ludzi, a jak ktoś chce pomóc, to wybrzydzają". Otóż nie, moi drodzy, nie tak się to odbywa. Oczywiście, dziewczyny z FKP mogłyby brać od ręki wszystkich, jak leci, ale nie byłoby to uczciwe wobec nikogo. Można mieć dobre serce i jak najlepsze chęci, ale nie zdawać sobie sprawy z tego, w co się właściwie pakuje. A zderzenie z rzeczywistością bywa czasem bardzo bolesne - zarówno dla człowieka, który nagle przekonuje się, że praca z kotem wiele ma twarzy (a rzadko która przypomina bajkowe obrazki rozanielonych mruczków na kolanach), jak dla kota, który do domu tymczasowego trafia po kilkumiesięcznym czasem oczekiwaniu w szpitalikowej klatce i nagle, kiedy już zdążył się przyzwyczaić do tej odrobiny komfortu, okazuje się, że do tej klatki ma wrócić... Zostanie domem tymczasowym jest bowiem czymś więcej niż tylko przyjęciem pod swój dach jednego czy dwóch zwierzaków - to podjęcie za te zwierzęta całkowitej odpowiedzialności. Pod opiekę wolontariusza rzadko kiedy trafiają koty absolutnie zdrowe fizycznie i psychicznie - wiele z nich jest straumatyzowanych po ciężkich przejściach, często w ich wyniku uprzedzają się do człowieka i trzeba dużo pracy, żeby pomóc im odzyskać zaufanie do naszego gatunku, zdarzają się też koty chore, w trakcie leczenia, powypadkowe, często - w potocznym tego słowa rozumieniu - kalekie. Zdarzają się chwile pełne napięcia, nocne alarmy i akcje jak z filmu, kiedy wyrwany ze snu wolontariusz pędzi z kotem do weterynarza na drugim końcu miasta transportem, który zorganizował mu inny wybudzony członek Fundacji, zdarzają się i mniej spektakularne, ale na dłuższą metę bardziej nawet męczące problemy typu kot, który z niewiadomych przyczyn uparcie zasikuje rzeczy opiekuna... Dlatego właśnie dziewczyny nie owijają w bawełnę i stawiają sprawę jasno. Każdy potencjalny wolontariusz zostaje na samym początku uczciwie poinformowany o wszystkim, co może go spotkać - i to do niego należy podjęcie decyzji, czy da radę *.

Cóż, czego jak czego, ale swoich ograniczeń w dziedzinie bycia odpowiedzialnym i cierpliwym opiekunem byłam świadoma lepiej niż doskonale - z przystanku na przystanek rozpamiętywałam wszystkie momenty, kiedy moim futrom udało się wyprowadzić mnie z równowagi, każde "KOT!", wywrzaskiwane na dźwięk brzęku naczyń w kuchni, każdą nie w porę sprzątniętą kuwetę... sporo tego było.Wyłażąc z tramwaju pławiłam się w minorowym nastroju bardziej niż okolica w deszczu. Z ręką na sercu, bałam się jak diabli. Sama nie wiem, dlaczego tak bardzo zależało mi na tym, żeby przejść weryfikację pozytywnie, przecież nie walczyłam o milion ani o angaż do Warsaw Shore, dobrowolnie pchałam się do nowych obowiązków, które mogły okazać się znacznie ponad moje możliwości... Kiedy mokra jak szczur weszłam na odpowiednie piętro odpowiedniego bloku, a ciemnowłosa dziewczyna otworzyła mi drzwi, serce miałam w gardle...

koniec części pierwszej

* Mickiewicz, mówiąc "mierz siły na zamiary, nie zamiar podług sił", na pewno nie miał za sobą doświadczenia bycia DT.

Prolog, bo trzeba coś powiedzieć na początek

Cześć, jestem Alicja i mam w domu sześć kotów.

Nie, ani nie uważam tego za nałóg, ani siebie za jakąś crazy cat lady. Nie mam obłędu w oczach na widok kociąt, znam inne słowa poza "kici kici miauuu", nie noszę karmy w kieszeni, nie pachnę mokrym zwierzęcym włosiem i nie jestem pokryta pogubioną sierścią. Nie mówię też o kotach per "moje dzieci" ani nie nazywam się ich "mamusią". Mieszkanie urządzałam pod siebie, a nie pod futra (chociaż w paru miejscach poszłam na kompromis, ale sprawiło mi to radość chyba większą niż kotom), moja kanapa i dywan nie są w strzępach, meble nie są poznaczone śladami pazurów, ściany nie są osikane, a po kątach nie leżą kocie kupki. W lodówce jest więcej jedzenia dla ludzi niż kartoników Bozity (no, chyba że aktualnie się odchudzam, ale to inna kwestia). Jeszcze jakieś stereotypy na temat szalonej kociary? To poproszę, bo jestem niemal pewna, że nie spełniam żadnego, z jednej prostej przyczyny - nie jestem szaloną kociarą. Jestem zupełnie przeciętnym człowiekiem, który po prostu w pewnym momencie swojego życia zrozumiał, że chciałby coś zrobić dla zwierząt.

Nie pamiętam już dokładnie 12 czerwca roku pańskiego 2015, ale nic wyjątkowego w przyrodzie się chyba nie działo. Jak co dzień przyszłam do pracy, odpaliłam kompa, a że do otwarcia księgarni było jeszcze sporo czasu, to zajrzałam na facebooka i przeglądałam informacje na wallu. I wtedy zobaczyłam tego posta. Zdjęcie rudobiałego kota w transporterze i opis:

Kocurek, który miał właściciela. Uległ wypadkowi, złamana łapa, rana na boku, więc pan zabrał go do weterynarza. Nie, nie żeby leczyć - żeby uśpić. Weterynarz odmówił i tak kocurek stracił właściciela. Właściciela - bo Opiekunem nie można go nazwać. 
Od wczoraj to kocie nieszczęście przebywa pod naszą opieką w klinice weterynaryjnej. Na pewno złamana jest kość udowa. Nie znamy jeszcze kosztów, wiemy że przynajmniej na razie musi być hospitalizowany. Nie mamy dla niego dt, środki na koncie się wyczerpują, ale przecież on nie ma nikogo...

Właściwie nie wiem, dlaczego trzepnęło mną aż tak. FKP publikowała przecież dotąd wiele podobnych historii, często bolesnych dla co wrażliwszego sumienia, świadectw ludzkiej głupoty i bezmyślności. Dlaczego więc zagotowało się we mnie właśnie teraz? Może to ostatnie zdanie, może świadomość, że w poście nie ma żadnych melodramatycznych chwytów i kot naprawdę nie ma nikogo... I wtedy poczułam, jak trafia mnie szlag. Nie powiem, opiekunką idealną dla moich futer to może nie byłam, ale NIGDY nie zdobyłabym się na to, aby zwierzę, z którym na co dzień żyłam i mieszkałam, które mnie kochało i ufało mi, potraktować jak przedmiot. Miałam ochotę odpisać od razu, ale przyhamowałam. Razem ze mną mieszkały już przecież dwa koty, a w niedzielę czekała mnie adopcja trzeciego (zresztą niejako za pośrednictwem Kociego Pazura, bo to jedna z wolontariuszek naraiła mi kocię), gdzie tu brać czwartego, w dodatku wymagającego opieki, przecież jest praca, przecież są znajomi, przecież jest życie, przecież... Wstałam, przeszłam się, ochłonęłam. Wróciłam, usiadłam do kompa... i napisałam wiadomość, w której zadeklarowałam chęć pomocy. Przeczytałam, zawahałam się chwilę - "a bo jak to będzie, a bo mam już koty, a bo..." -  ale w końcu wcisnęłam "Wyślij".

I w ten właśnie sposób zaczęła się moja przygoda.